Poezija u starogrčkoj medicini

»POEZIJA U STAROGRČKOJ MEDICINI«, esej, izvorno nastao kao dio dnevnika za 1942. Objavljenje najprije u listu Borba, 27. XI. 1951, a potom u knjizi Eseji II (Zagreb 1962). Pripada krugu refleksija, esejističkih zapisa i glosa što ih je Krleža ispisao 1942. i 1943. na marginama literature o temama iz povijesti antičke i ranonovovjekovne medicine.

U eseju se intenzivno poetiziranim esejističkim diskurzom ponire u antropološke i fiziološke predodžbe, terapeutske metode i ljekarničke recepture najstarije grčke medicine, koja se nije još posve odvojila od kulta, magije i mita. Poentu eseja tvori, ipak, upozorenje da je grčka medicina uspjela relativno brzo prevladati svoju mitsko-poetsku fazu i krenuti putem znanstvene odn. »materijalističke« spoznaje: »U masi filozofskih i fiziološko-bioloških teorija, od kojih su neke genijalno vidovite [...], a neke opet mitski čarobne, magične i pjesnički fantastične u najnaivnijem vidu [...], hipokratska formula o tjelesnom podrijetlu ljudskih bolesti predstavlja naučnu negaciju religiozne i poetske medicine koju su propovijedali vrači i pjesnici raznih božanstava.«